Vekta av lyset

“Ho forsøker å mana fram plassar og situasjonar der det vanlege språket ikkje kjem til, der det har forsvunne, for så å la noko uhøyrt kommunisera med oss over ein avstand me ikkje har andre ord for (...). Det å seia det som ikkje kan seiast i noko språk, det useielege, har vore lyrikken sitt gebet lenge før Welhaven formulerte det i 1844.
(...) Det ho legg til er den fabelaktige evna si til å gjera dette materialet taktilt, fysisk. Og så skriv ho dikt som rett og slett sit, som ikkje seier eitt ord for mykje og ikkje eit for lite. Etter mitt syn er dette ei bok som høyrer med heilt der oppe, som burde vore nominert til – og gjerne kunne fått – Bragepris, Nordisk råds pris og liknande.”

– Hadle Oftedal Andersen, Klassekampen